วันอังคารที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

วันจันทร์ที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

นิราศพระบาท


นิราศพระบาทเป็นนิราศของสุนทรภู่อีกเรื่องหนึ่ง ในการอ่านบทประพันธ์ให้ได้รับรสนั้น ผู้อ่านควรคล้อยตามจินตนาการของกวี การรู้จักใช้จินตนาการเป็นคุณสมบัติที่สำคัญ และเป็นประโยชน์ในชีวิตมากไม่ว่าจะทำกิจการใดๆ ใช้จินตนาการจากการอ่านวรรณคดี อาจเป็นพื้นฐานหรือเป็นเครื่องส่งเสริมความสามารถในการใช้จินตนาการด้านอื่นๆ ด้วย

โอ้ อาลัยใจหายไม่วายห่วง

ดังศรสักปักซ้ำระกำทรวง เสียดายดวงจันทราพะงางาม

เจ้าคุมแค้นแสนโกรธพิโรธพี่ แต่เดือนยี่จนย่างเข้าเดือนสาม

จนพระหน่อสุริวงศ์ทรงพระนาม จากอารามแรมร้างทางกันดาร

ด้วยเรียมรองมุลิกาเป็นข้าทาส จำนิราศร้างนุชสุดสงสาร

ตามเสด็จโดยแดนแสนกันดาร นมัสการรอยบาทพระศาสดา

วันจะจรจากน้องสิบสองค่ำ พอจวนย่ำรุ่งเร่งออกจากท่า

รำลึกถึงดวงจันทร์ครรไลลา พี่ตั้งตาแลแลตามแพราย

ที่ประเทศเขตเคยได้เห็นเจ้า ก็แลเปล่าเปลี่ยวไปน่าใจหาย

แสนสลดให้ระทดระทวยกาย ไม่เหือดหายห่วงหวงเป็นห่วงครัน

ถึงครองขวางบางจากยิ่งตรมจิต ใครช่างคิดชื่อบางไว้กางกั้น

ว่าชื่อจากแล้วไม่รักรู้จักกัน พิเคราะห์ครันฤามาฟ้องกับคลองบาง

ทั้งจากที่จากคลองเป็นสองข้อ ยังจากกอนั้นก็ขึ้นในคลองขวาง

โอ้ว่าจากช่างมารวบประจวบทาง ทั้งจากบางจากไปใจระบม

แสนวิบากหลากใจอาลัยเหลียว เห็นเวียงวังก็ยิ่งเสียวถึงเคยสม

ประสานสองหัตถ์ประนังตั้งประนม น้อมบังคมเทวารักษาวัง

ขอฝากน้องสองชนกช่วยปกเกศ อย่ามีเหตุอันตรายเมื่อภายหลัง

ใครปองชิดขอให้ตายด้วยรายชัง เทพทั้งชั้นฟ้าได้ปรานี "http://www.");